Wpływ niskiej dawki warfaryny na ryzyko udaru u pacjentów z niereumatycznym migotaniem przedsionków ad 5

Dwie grupy leczenia były podobne pod względem najważniejszych klinicznych cech (tab. 1). Terapia przeciwzakrzepowa
212 pacjentów otrzymujących warfarynę miało 487 kolejnych obserwacji; w ciągu 444 tych pacjento-lat otrzymywali lek. Wyłączając pierwsze cztery tygodnie leczenia warfaryną, stosunki protrombina-czas były w docelowym zakresie w ciągu 83 procent dni; na 9% wskaźniki były wyższe od poziomu docelowego, a na 8% niższe. Średnia tygodniowa dawka warfaryny wynosiła 29,7 mg. Dwudziestu jeden pacjentów przypisanych warfarynie (10 procent) na stałe zaprzestało stosowania leku w średnim okresie obserwacji wynoszącym 2,3 roku.
Analiza punktu końcowego
Uderzenia
Tabela 2. Tabela 2. Liczba i ciężkość niedokrwiennego udaru, według grupy leczenia. Było 15 określonych udarów niedokrwiennych (Tabela 2). Dowody kliniczne sprzyjały udarowi zatorowemu w 11 przypadkach (2 w krążeniu tylnym). W czterech przypadkach były pewne inne przyczyny10 (zwężenie tętnicy szyjnej u jednego pacjenta w grupie kontrolnej i możliwa choroba małych naczyń u dwóch w grupie kontrolnej iu jednej w grupie leczonej warfaryną). Nie było krwotoków śródmózgowych. Udar charakteryzował się niedowładem połowiczym lub porażeniem połowiczym u 13 pacjentów oraz izolowaną hemopektywią w jednym. Inne deficyty obejmowały afazję, anosognozję, dyzartrę i podwójne widzenie. Jedno uderzenie było śmiertelne. Dziesięciu (71 procent) pacjentów, którzy przeżyli udar, miało umiarkowany do ciężkiego deficyt neurologiczny.
Rysunek 1. Ryc. 1. Skumulowane prawdopodobieństwo udaru nad przebiegiem próby. Prawdopodobieństwo oszacowano metodą Kaplana-Meiera. 11 Linia przerywana reprezentuje grupę kontrolną, a linia ciągła – grupę warfaryny. Duże etapy prawdopodobieństwa w wyniku późnych uderzeń są nieprecyzyjnie oszacowane z powodu małej liczby pacjentów, których obserwowano przez tak długi czas.
Wystąpiły tylko 2 określone uderzenia w grupie leczonej warfaryną w 487 pacjento-latach obserwacji (częstość występowania, 0,41 procent rocznie), w porównaniu z 13 udarami w 435 pacjento-latach obserwacji w grupie kontrolnej (częstość występowania, 2,98 procent na rok), dla współczynnika zapadalności wynoszącego 0,14 (przedział ufności 95%, 0,04 do 0,49), co odpowiada zmniejszeniu o 86 procent ryzyka udaru (Tabela 2). Współczynniki protrombinowe w czasie dla dwóch pacjentów w grupie z warfaryną, którzy mieli udary, wynosiły 1,26 i 1,18. Analiza Kaplana-Meiera została przedstawiona na rycinie 1. Uderzenia wystąpiły podczas okresu obserwacji. Test log-rank dla porównania przeżycia wolnego od udaru między grupą z warfaryną i grupą kontrolną dawał wartość P wynoszącą 0,0022.
Inne zdarzenia neurologiczne, które nie zostały uznane za końcowe, obejmowały możliwe udary u trzech pacjentów (dwóch w grupie kontrolnej), przemijające ataki niedokrwienne w pięciu (trzy w grupie kontrolnej) i przejściową utratę widzenia jednoocznego w trzech (jedna w grupie kontrolnej) . Żaden z tych pacjentów nie miał następnie udaru.
Tabela 3. Tabela 3. Powiązanie zmiennych klinicznych przy wejściu na udar. * Pacjenci z przerywanym migotaniem przedsionków i z utrwalonym migotaniem przedsionków mieli podobne ryzyko udaru (Tabela 3)
[więcej w: powiększone węzły chłonne w pachwinie, erytrocytoza, taromentin opinie ]