Porównanie kontroli częstości i kontroli rytmu u pacjentów z nawracającym uporczywym migotaniem przedsionków ad

Liczby w nawiasach wskazują liczbę pacjentów pod koniec obserwacji. Ośmiu pacjentów w grupie kontrolującej częstość i dziewięciu w grupie kontrolnej rytmu wycofało się z badania wcześniej. W grupie kontrolnej z rytmem, u 44 pacjentów stwierdzono migotanie przedsionków pod koniec obserwacji, w tym 3 z nawrotem w ciągu sześciu miesięcy. Pacjenci ci mieli zaplanowaną nową kardiowersję. Migotanie przedsionków zostało przyjęte, jeśli nie było odpowiedzi na ostatnią kardiowersję lub jeśli w ciągu sześciu miesięcy wystąpił nawrót. W badaniu wzięły udział trzydzieści jeden ośrodków w Holandii. Instytucjonalne komisje weryfikacyjne w każdym uczestniczącym szpitalu zatwierdziły protokół badania, a wszyscy pacjenci wyrazili pisemną, świadomą zgodę. Badanie przeprowadzono od czerwca 1998 r. Do lipca 2001 r. Okres obserwacji wynosił co najmniej dwa lata. Projekt badania przedstawiono na rysunku 1.
Uwzględniono tylko pacjentów z nawracającym uporczywym migotaniem lub trzepotaniem przedsionków, u których doustne leczenie przeciwzakrzepowe nie było przeciwwskazane. Utrzymujące się migotanie i trzepotanie przedsionków definiowano jako arytmię nie kończącą się, wymagającą kardiowersji elektrycznej w celu uzyskania rytmu zatokowego. [9] Trzepotanie przedsionków definiowano jako częstoskurcz nadkomorowy o regularnym rytmie przedsionkowym w zakresie od 240 do 430 uderzeń na minutę. Pacjenci zostali wykluczeni, jeśli arytmia trwała dłużej niż rok. Oprócz zwykłych kryteriów wykluczenia dla badań kardiowersji elektrycznej, wykluczono również pacjentów z niewydolnością serca klasy IV w Nowym Jorku, obecnym lub wcześniejszym leczeniem amiodaronem lub rozrusznikiem serca. Pacjenci musieli przejść jedną kardiowersję elektryczną w ciągu ostatnich dwóch lat, z maksymalnie dwoma.
Pacjenci byli widziani w przychodni 1, 3, 6, 12 i 24 miesiące po randomizacji i na końcu badania. Podczas każdej wizyty odnotowywano zdarzenia sercowo-naczyniowe i uzyskiwano elektrokardiogram 12-odprowadzeniowy. Wszystkie zdarzenia musiały być zgłaszane na specjalnym formularzu. Po udokumentowaniu jednego (niekrytycznego) punktu końcowego kontynuowano dokumentowanie dodatkowych punktów końcowych.
Kontrolę częstości osiągnięto po podaniu naparstnicy, niedihydropirydynowego antagonisty kanału wapniowego i beta-blokera, samego lub w kombinacji. Celem było tętno spoczynkowe mniejsze niż 100 uderzeń na minutę (monitorowane elektrokardiogramem spoczynkowym z 12 odprowadzeniami). Jeśli u pacjentów występowały nietolerowane objawy z powodu migotania przedsionków, niedopuszczalne niepożądane działania leków blokujących węzły przedsionkowo-komorowe lub postępująca dysfunkcja lewej komory pomimo leczenia (np. Kardiomiopatii wywołanej tachykardią), kardiowersji lub ablacji węzła przedsionkowo-komorowego i wszczepienia rozrusznika serca wykonany.
Pacjenci losowo przydzieleni do grupy kontrolnej rytmu poddawani byli kardiowersji elektrycznej bez wcześniejszego leczenia lekami antyarytmicznymi. Następnie pacjenci otrzymywali sotalol (160 do 320 mg na dobę, w zależności od masy ciała i czynności nerek). Jeśli wystąpił nawrót w ciągu sześciu miesięcy, kardiowersję elektryczną powtórzono, a sotalol zastąpiono flekainidem (200 do 300 mg na dobę) lub propafenonem (450 do 900 mg na dobę). Jeśli wystąpił nawrót w ciągu sześciu miesięcy od rozpoczęcia tego schematu, podano dawkę nasycającą amiodaronu (600 mg na dobę przez cztery tygodnie) i powtórzono kardiowersję elektryczną
[podobne: xarelto zamienniki, test kontroli astmy, psycholog warszawa ursynów ]
[podobne: magodent warszawa, xarelto zamienniki, sccs zabrze ]