Porównanie kontroli częstości i kontroli rytmu u pacjentów z migotaniem przedsionków czesc 4

Ablacja prądem o częstotliwości radiowej w celu zmodyfikowania lub wyeliminowania przewodnictwa przedsionkowo-komorowego została zastosowana u 105 (5,2%) pacjentów w grupie kontrolującej częstość po zerwaniu leku. W trakcie badania 248 pacjentów przeszło z grupy kontrolującej częstość do grupy kontrolnej rytmu (wskaźnik aktuarialny crossover, 7,8 procent, 11,6 procent i 14,9 procent odpowiednio po jednym, trzech i pięciu latach). Osiemdziesięciu sześciu z tych pacjentów do końca badania powróciło do grupy kontrolnej. Niekontrolowane objawy związane z migotaniem przedsionków i zastoinową niewydolnością serca były najczęstszymi przyczynami początkowego przejścia do kontroli rytmu w tej grupie. W grupie kontrolnej rytmicznej ponad dwie trzecie pacjentów rozpoczęło terapię amiodaronem lub sotalolem, a pod koniec badania prawie dwie trzecie pacjentów w tej grupie przeszło co najmniej jedną próbę amiodaronu. Utrzymanie rytmu zatokowego nie było samo w sobie pierwszorzędowym punktem końcowym. Pacjenci z przerywanymi, kończącymi się samoczynnie epizodami migotania przedsionków mogli zostać włączeni do badania. Częstość występowania rytmu zatokowego w grupie kontrolnej rytmu wynosiła 82.4 procent, 73,3 procent i 62,6 procent odpowiednio po jednym, trzech i pięciu latach. Podczas kardiowersji podjęto próbę raz podczas badania kontrolnego u 368 pacjentów, dwa razy u 214 pacjentów i trzech lub więcej razy u 187 pacjentów w tej grupie. Czternastu pacjentów poddano ablacji częstotliwości radiowej w przypadku trzepotania lub migotania przedsionków; trzech otrzymało wszczepialny kardiowerter przedsionków (naruszenie protokołu); trzy przeszły zabieg chirurgicznego labiryntu32; i poddano się procedurze labiryntu opartej na cewniku. W trakcie badania 594 pacjentów przypisanych do grupy kontrolnej rytmu przeszło do grupy kontrolującej częstość (aktuarialna stopa skrzyżowania, 16,7%, 27,3% i 37,5% odpowiednio po jednym, trzech i pięciu latach; P <0,001 dla porównania z grupą kontrolującą szybkość). Sześćdziesięciu jeden z tych pacjentów do końca badania powróciło do grupy kontrolnej rytmu serca. Niezdolność do utrzymania rytmu zatokowego i nietolerancji leku były głównymi przyczynami porzucenia strategii kontroli rytmu.
Podczas każdej oceny podczas badania, ponad 85 procent pacjentów w grupie kontrolującej częstość przyjmowało warfarynę. Po pierwszych czterech miesiącach badania nastąpiło zmniejszenie częstości stosowania warfaryny w grupie kontrolnej z rytmem, ale ogólny odsetek pacjentów otrzymujących warfarynę pozostawał w trakcie badania na poziomie około 70 procent. Łącznie 62,3 procent wartości INR zmierzonych podczas wizyt kontrolnych mieściło się w zalecanym zakresie (od 2,0 do 3,0).
Śmiertelność
Rysunek 1. Rycina 1. Skumulowana śmiertelność z dowolnej przyczyny w grupie Rhythm-Control i grupie kontroli dawki. Czas zerowy to dzień randomizacji. Dane zostały skrócone o pięć lat.
Tabela 3. Tabela 3. Zdarzenia niepożądane. Pierwotny punkt końcowy ogólnej śmiertelności podsumowano na rycinie 1, a główne zdarzenia niepożądane zestawiono w Tabeli 3. Więcej zgonów wystąpiło w grupie kontrolnej rytmu niż w grupie kontrolnej, ale różnica w śmiertelności między dwiema grupami była nieistotne statystycznie (P = 0,08, współczynnik hazardu, 1,15 [95-procentowy przedział ufności, 0,99 do 1,34], oba dostosowane do monitorowania tymczasowego, ale nie do współzmiennych linii bazowej)
[podobne: usg barku cena, leczenie kanałowe kraków, test kontroli astmy ]
[przypisy: złamanie kości łódeczkowatej, kregi szyjne, podwyższone ggtp ]