Niedobory białek hamujących krzepnięcie i fibrynolitycznych u pacjentów ambulatoryjnych z zakrzepicą żył głębokich czesc 4

Przeprowadzono jednostopniowe testy krzepnięcia dla czynników II i X (wartość normalna, 80 do 140 procent dla obu czynników) i testy czynności wątroby (pomiary aminotransferazy alaninowej, aminotransferazy asparaginianowej i albuminy) w celu wykluczenia pacjentów z nabytymi niedoborami białka. Analiza statystyczna
W celu porównania częstości występowania między obiema grupami zastosowano procedurę MantelHaenszel w celu określenia ogólnego ilorazu szans. Ogólny iloraz szans został przetestowany pod kątem istotności zgodnie z metodą Miettinena. 29 Dla przewidywania obecności izolowanego niedoboru w różnych kategoriach obliczono wartość predykcyjną dodatnią. Dodatnią wartość predykcyjną zdefiniowano jako odsetek pacjentów z wywiadem medycznym zakrzepicy żył głębokich, którzy mieli wyizolowany niedobór białka. Współczynnik wiarygodności zdefiniowano jako stosunek odsetka pacjentów zi odsetka bez niedoboru białka, który miał historię zakrzepicy żył głębokich.
Wyniki
Badana populacja składała się z dwóch grup: 280 pacjentów z ostrą zakrzepicą żył głębokich i 140 osób bez zakrzepicy żył głębokich podczas prezentacji lub podczas sześciomiesięcznego okresu obserwacji. Stan nabytego niedoboru białka stwierdzono u pięciu osób (trzech pacjentów i dwóch osób kontrolnych); dwie z nich udokumentowały marskość wątroby, dwie miały złośliwą postać w końcowym stadium z wieloma przerzutami w wątrobie, a jeden miał niedobór witaminy K spowodowany niedożywieniem. Cała piątka została wykluczona z analizy. Trzech pacjentów z zakrzepicą, u których początkowe poziomy w osoczu jednego z badanych białek były poniżej dolnej granicy normy, miało prawidłowy poziom tych białek w czasie dwóch kolejnych niezależnych badań. Uważano, że pacjenci ci nie mają niedoborów białka.
Średni wiek pacjentów i grup kontrolnych wynosił odpowiednio 56 lat (zakres od 17 do 91) i 57 lat (zakres od 18 do 90). Połowa z każdej grupy to mężczyźni.
Tabela 1. Tabela 1. Poziomy antytrombiny III, białka C, białka S i plazminogenu u pacjentów z żylną chorobą zakrzepowo-zatorową i niedoborem białka * Wyizolowany niedobór antytrombiny III, białka C, białka S lub plazminogenu stwierdzono u 23 pacjentów. z pozostałych 277 pacjentów z zakrzepicą (częstość występowania, 8,3%, przedział ufności 95%, 5,4 do 12,4), natomiast wyizolowany niedobór stwierdzono w 3 grupach kontrolnych (częstość występowania, 2,2%, przedział ufności 95%, 0,5 do 6,1). Różnica była statystycznie istotna (P <0,05). U 3 spośród 277 pacjentów z zakrzepicą (1,1%, przedział ufności 95%, 0,2 do 3,2) wykryto wyizolowany niedobór antytrombiny III, podczas gdy 9 innych pacjentów (3,2%, przedział ufności 95%, 1,5 do 6,2) miało izolowane niedobór białka C. Niedobór białka S stwierdzono u sześciu pacjentów (2,2 procent, przedział ufności 95 procent, 0,8 do 4,8), a niedobór plazminogenu stwierdzono u czterech (1,4 procent, przedział ufności 95 procent, 0,4 do 3,7). Pojedynczy pacjent (0,4%) miał niedobór białka C w połączeniu z niedoborem plazminogenu. Spośród 138 kontroli, 2 miało wyizolowane niedobory białka C (poziomy w osoczu, 0,63 U na mililitr w obu) i miało wyizolowany niedobór plazminogenu (poziom w osoczu, 0,66 U na mililitr) (2,2 procent, przedział ufności 95 procent, 0,5 do 6,1 ) [podobne: pryszcz na wardze sromowej, intubacja dotchawicza, podwyższone ggtp ]