Molekularny defekt prążka 3 białko w owalocytozie południowo-wschodniej Azji ad 7

Rodowody trzech malezyjskich rodzin z owalnymi nerwami południowo-wschodnimi. Grube linie i wydłużone symbole oznaczają członków rodziny z> 25% owalocytowych krwinek czerwonych na foliach krwi obwodowej. Wartości w nawiasach są procentami owalitów. Osoby z nieprawidłowością strukturalną pasma 3 ujawnioną w wyniku trawienia trypsyną (ryc. 3) są wskazane poprzez stippling. Zwróć uwagę na powiązanie dziedziczenia defektu strukturalnego białka pasma 3 z dziedziczeniem owalocytozy. Łączny wynik dla 14 rodzin wynosił 7,0. NA oznacza brak analizy.
Nieprawidłowość prążka 3 była obecna we wszystkich próbkach od osób z owalocytozą, w tym 45 Malezyjczyków, 8 Melanezyjczyków i Filipina, podczas gdy błony erytrocytów z 106 kontroli, w tym białek i czarnych Amerykanów, Azjatów południowo-wschodnich, 11 przechowywanych próbek krwi i 5 pacjenci z innymi rodzajami niedokrwistości hemolitycznej byli normalni (Tabela 1). Obecność zarówno normalnego peptydu 22000-daltonowego, jak i nieprawidłowego peptydu 25000-daltonowego w błonach owalocytów, sugeruje prosty heterozygotyczny stan dla strukturalnie nieprawidłowego białka pasmowego 3. Zarówno zmiany strukturalne pasma 3, jak i owalocytozy zostały odziedziczone jako dominujące cechy (ryc. 5) i były ze sobą ściśle powiązane: łączny wynik punktacji 7,0 (odpowiadający prawdopodobieństwu 10 milionów do na korzyść wiązania) uzyskano z 14 rodzin z owalocytozą, a zatem silnie podtrzymującą połączenie pomiędzy dziedziczeniem strukturalnej nieprawidłowości prążka 3 a owalocytozą.
Nieprawidłowa funkcja białka owalnego 3 pasma owalnego
Figura 6. Figura 6. Wiązanie 125I-znakowanej ankyryny w komórkach z normalnych kontroli (.) i owalytów (.). Panel A pokazuje reasocjację oczyszczonej ankyryny z pozbawionymi ankyrinem pęcherzykami od wewnątrz. Zbadaliśmy wpływ rosnących stężeń ankiryny znakowanej 125I na wiązanie ankyryny z pozbawionymi ankiryny pęcherzykami wewnętrznymi. Ankyrin oczyszczono z normalnych erytrocytów i znakowano radioaktywnie za pomocą odczynnika Bolton-Hunter znakowanego 125I. Wewnętrzne pęcherzyki wytworzono z obu zdrowych kontrolnych i osobników z owalocytozą. Różne stężenia ankiryny znakowanej 125I inkubowano w 23 ° C przez trzy godziny z 20 .g pozbawionych ankyrin pęcherzyków wewnętrznych. Wolną (F) i związaną z błoną (B) 125I ankyrynę oddzielono przez odwirowanie w gęstości sacharozy i określono ich radioaktywności. Pęcherzyki wewnątrzkomórkowe owalne wiążą znacznie więcej ankyry niż pęcherzyki kontrolne. Wstawka pokazuje wykres Scatcharda uzyskany z danych wiązania, z nachyleniem reprezentującym powinowactwo wiązania i przecięcie z osią x wskazującą liczbę miejsc wiązania. Dane wskazują na wzrost liczby miejsc wiązania o wysokim powinowactwie na pęcherzykach wewnątrzkomórkowych owalnych. Panel B pokazuje hamowanie wiązania wyznakowanej 125I ankiryny do normalnych pozbawionych ankyriny pęcherzyków wewnątrzkomorowych przez domenę cytoplazmatyczną (fragmenty 40 000- i 43000-daltonowe) z zespołu 3 wytworzonego z kontroli i osobników z owalocytozą.
[hasła pokrewne: sccs zabrze, propranolol nerwica, thyrosan ]