Masowe leczenie w celu eliminacji Filariasis w Papui Nowej Gwinei czesc 4

Niewielkie reakcje zgłaszano po pierwszym leczeniu przez 20 procent osób, które przyjmowały dietylokarbazę z dodatkiem iwermektyny (93 z 472) i 11 procent pacjentów, którzy przyjmowali samą dietylokarbazę (53 z 494) (.2 = 14,3, P <0,01). Siedemset pięćdziesiąt cztery z tych przedmiotów przyjmowało leki w następnym roku. Dziewięć z 146 pacjentów, u których wystąpiły niewielkie działania niepożądane po pierwszym leczeniu (6 procent), odmówiło przyjęcia drugiej dawki rocznej, w porównaniu do 111 z 608 pacjentów, u których po pierwszym leczeniu nie wystąpiły działania niepożądane (18 procent) (.2 = 11,9 , P <0,01). Wpływ leczenia na zbiornik mikrofilarii
Tabela 1. Tabela 1. Skutki czterech rocznych terapii dietylokarbazą z dodatkiem iwermektyny lub dietylokarbazyny na zbiorniku mikrofilarii w jednostkach leczniczych o umiarkowanej liczbie jednostek transmisji i leczenia o wysokiej częstości transmisji w zależności od roku. Coroczne leczenie zmniejszyło rezerwę mikrofilarii (tabela 1). Początkowy spadek był największy w jednostkach leczniczych o umiarkowanej szybkości transmisji, których mieszkańcy zostali losowo przydzieleni do dietylokarbazezy i iwermektyny. Czterdzieści siedem procent takich osób było pozytywnych na obecność mikrofilarii przed początkowym leczeniem, w porównaniu z 1% rok po czwartym leczeniu (.2 = 475,9, p <0,001). W jednostkach o wysokim wskaźniku transmisji, współczynnik dodatni dla mikrofilarii zmniejszył się z 77 procent do 5 procent w tym samym okresie (.2 = 287,5, P <0,001). W jednostkach, których mieszkańcy zostali losowo przydzieleni do samej dietylokarbazezyny, wskaźniki spadły z 42 procent przed początkową kuracją do 2 procent w rok po czwartym leczeniu w obszarach o umiarkowanym wskaźniku transmisji iz 76 procent do 11 procent w obszarach z wysoki współczynnik transmisji.
Rycina 2. Rycina 2. Szanse na zakażenie mikrofilarią-pozytywną w pięcioletnim okresie badania wśród osobników w obszarach leczenia o umiarkowanych i wysokich wskaźnikach transmisji, które zostały losowo przydzielone do dietylokarbasyloaminy plus Iwermektyna lub dietylokarbamazyna. Pierwsza roczna dawka każdego schematu podawania leku została podana natychmiast po ustaleniu statusu mikrofilarii w 1994 r. Szanse na infekcje związane z zakażeniem mikrofilarią były mniejsze niż 0,1 w 1998 r., Niezależnie od schematu leczenia lub potencjału transmisji w linii podstawowej.
Zastosowano uogólnione równanie szacunkowe w celu uwzględnienia korelacji obserwacji zebranych w różnych jednostkach leczenia. Model oceny prawdopodobieństwa zakażenia mikrofilarowego obejmował schemat podawania leku, przewidywany potencjał przeniesienia przed leczeniem, rok obserwacji oraz termin interakcji w odniesieniu do roku i schemat leczenia oparty na połączeniu logitowym i niezależnej roboczej strukturze korelacji. Skuteczność dietylokarbazaminy plus i wermektyny była większa niż samej dietylokarbazezy jeden rok po pierwszym, drugim i trzecim roku leczenia (ryc. 2). Na przykład, po trzecim leczeniu, mieszkańcy miejsc losowo przydzielonych do otrzymywania samej dietylokarbamylozy byli 3,3 razy bardziej prawdopodobne, że byli dodatni pod względem mikrofilarii, tak jak ci, którzy mieszkali w obszarach, gdzie podawano dietylokarbazynę plus iwermektynę (95 procent przedziału ufności, 1,04 do 10,57; P = 0,04), a szansa na pozytywne wyniki dla mikrofilarii była 3,5-krotnie większa dla mieszkańców obszarów o wysokim wskaźniku transmisji, podobnie jak dla mieszkańców obszarów o umiarkowanej szybkości transmisji (przedział ufności 95%, 1,30 do 9,09; P = 0,02)
[patrz też: badanie kwasu moczowego we krwi cena, gabinet stomatologiczny warszawa, leczenie kanałowe kraków ]
[podobne: erytrocytoza, powiększone węzły chłonne w pachwinie, quizwanie premium chomikuj ]